Het verhaal over mijn zoon
Van een zoet baby’tje dat de hele dag lachte en goed sliep, krijg hij een directe reactie.
Het Verhaal
Toen mijn zoon de website mocht bekijken zei hij; “He, waar ben ik?”
Mijn reactie “Nou, ik wilde je uit respect niet in de schijnwerpers zetten, daar hou je niet van”.
Zijn antwoordt was “Dat wil ik nu wel. Want zonder dat jij alles over het menselijk lichaam was gaan leren, was ik nu nog “het wratten kind” op school”.
Soms kan je als ouder je heel trots voelen, dit was zo’n moment. Dat je kind je raakt, daar waar niemand anders dat kan.
Ik moest er wel bij vertellen dat hij niet geloofd in het hiernamaals en zweverige dingen, want hij geloofd in wat je ziet er is en de rest niet.
Zo gezegd zo gedaan.
Van zoet naar huilbaby
14 jaar geleden werd mijn prachtige zoon Denzel-Miquel geboren.
Hij was 6 weken oud en er brak kinkhoest epidemie uit.
Als nieuwe moeder wil je het beste voor je pas geboren kindje doen en volg je het advies van instanties. Zo ook “het vaccinatie” programma.
Van een zoet baby’tje dat de hele dag lachte en goed sliep, krijg hij een directe reactie.
Geloof mij als ik vertel dat dit de hel is wanneer je je pas geboren baby ziet overstrekken nadat er een injectie zijn lichaampje ingegaan is, en op een manier het uitgilde dat door merg en been heenging.
Hij had een reactie op de vaccinatie cocktail, iets wat bij maar een paar procent zou gebeuren. Met alle gevolgen van dien.
Van een zoet baby’tje werd het een huilbaby die niet meer sliep.
Zijn huid ontvlamde in een eczeem geheel waar jeuk en pijn centraal gingen staan. Hoe kon dit toch? Ik gaf toch borstvoeding, dan is hij beschermd tegen dit soort leed? (Dacht ik). Nog voel ik de moede(r)loosheid en verdriet binnenkomen met het schrijven van deze tekst.
Auto-immuun ziekte
Het gevolg was dat hij standaard ziek was. We zouden er doorheen moeten. Gewoon brengen bij de kinderopvang. Daar bouwen ze weerstand van op.
Na 1,5 jaar elke week doodziek, moeder en kind niet meer weten waar het te zoeken, besloten wij dat ik mijn bedrijf verkocht en volledig voor de zorg van Denz ging.
Niet meer naar het KDV, niet meer zoveel ziek. Tot hij 4 jaar oud was en naar de basisschool ging. Daar begon de ellende weer. Zodra de blaadjes gingen vallen, werd Denz gelijk ziek. Verkouden is anders dan een auto-immuun ziekte. Het is gelijk holte ontsteking, hoesten (vooral in de nacht) alsof zijn longen eruit kwamen, gepaard met braken door lucht tekort en oorontsteking af en aan.
Alsof hij nog niet genoeg gestraft was, kreeg hij wratten. En niet een paar onder zijn voeten, letterlijk over zijn hele lichaam. Kinderen zijn wreed en Denz werd hiermee gepest. “Wratten kind jij mag niet meedoen, want jij bent vies en besmettelijk”.
De studie banken in
Van het kastje naar de muur werden we gestuurd. Van de kinderarts, naar de KNO arts, naar de Bergmann kliniek, waar ze na vele verwijderingen van wratten, die gelijk weer terugkeerde, opperde hem te vaccineren met het HPV vaccin. Dit zou allicht het virus in zijn lijf kunnen stoppen. Een optie die geopperd werd nadat er een groot litteken voor de rest van zijn leven op de wreef van zijn voet zit.
Hoe bizar het was, ook onze hond van 5 jaar oud kreeg een auto-immuunziekte en zou met zware medicatie als prednison het nog maar 1,5 jaar halen.
Als jonge moeder vertrouwde ik niet meer op het oordeel van de reguliere zorg. Met bewuste overweging gestopt met het jaarlijks vaccineren van onze hond en ben de Orthomonuculaire leer in gegaan.
Daar kwam ik er snel achter dat waarvan ik dacht gezond te zijn, niet zo was. De supermarkt niet je vriend is. En de voeding die wij aten niet meer de vitamine en mineralen bezaten als 50 jaar geleden.
Dankbaar
Met behulp van o.a. Integraal Arts Frans Kusse hebben wij met een mooi woord het systeem "uit geresoneerd”. Dit beleid heeft jaren de tijd nodig gehad.
Want hoe gek het ook klinkt, er was niemand die mij de weg kon wijze in dit verhaal. De juiste behandelmethode is geen "One size fits all" portocol.
Met dankbaarheid koester ik het behandelprotocol dat ik als radeloze moeder heb mogen leren.
Een reis die mij zelfs gemaakt heeft tot wat ik vandaag de dag als beroep mag uitoefenen.
“Andere mensen beter maken, daar waar regulier stopt”.
